Werkbegeleider Farida helpt graag met geduld en energie

Farida maakt een mooie stap van medewerker tot werkbegeleider. “Met dank aan de collega’s die mij vertrouwen en energie geven.”

Omgaan met medewerkers, dingen uitleggen, productielijnen opstarten en zelf meewerken in de productie. Het werk bij de Aanpakkers van Baanbrekers heeft geen geheimen voor Farida Ahonzada. Onlangs maakte ze een prachtige stap, van medewerker tot werkbegeleider. “Met dank aan de collega’s die mij vertrouwen en energie geven”, meldt ze met een trotse glimlach. Maar ook met dank aan haar doorzettingsvermogen.

Met haar man en vier kleine kinderen ontvluchtte Farida in september 1998 de oorlog in Afghanistan. Ze woonden op verschillende plekken in Nederland en verhuisden in 2000 naar Drunen. Farida meldde zich bij Baanbrekers en deed allerlei soorten werk bij verschillende afdelingen. “Een leidinggevende zag mijn mogelijkheden en gaf me ruimte om nieuwe dingen te leren. Daar begon het opbouwen van mijn zelfvertrouwen.” Want dat zelfvertrouwen had wel een knauw gekregen, weet Farida nog. “Ik kom uit een modern Afghaans gezin waarin onderwijs en een opleiding heel normaal waren. Maar ik kwam ook vanuit een vreselijke oorlog naar een land waar ik niets van wist. Ik was in het begin erg onzeker.”

Stimuleren
Toen Farida bij Aanpakkers ging werken, zagen de praktijkbegeleiders al snel dat ze graag van alles wilde leren. Zij hielpen en stimuleerden haar, waardoor Farida zichzelf voelde groeien. “Ook andere collega’s hielpen en helpen me enorm. Door al die fijne hulp, motivatie en waardering sta ik sterker en kon ik langzaam groeien naar de functie van werkbegeleider. Nu weet ik zeker: ik kan dit! En dat is best bijzonder voor een SW-medewerker. Mensen zien nu een vrouw die stevig in het leven staat. Dat doet me goed. Ik kreeg een kans en die greep ik. Daar ben ik heel blij om.”

Helpen en luisteren
Waarom is Farida zo geschikt voor dit werk? Ze legt uit: “Vanuit een vreselijke oorlog kwam ik met een jong gezin naar een land dat ik niet kende. Ik ben dus een vrouw met een ‘rugzakje’. Ik heb veel geduld en energie voor andere mensen met een rugzakje. Ik wil ze helpen en luister graag naar ze, ik kan me makkelijk in hen verplaatsen. Dat geeft me voldoening en plezier. Al die contacten binnen Baanbrekers geven me ook extra energie om mezelf te blijven verbeteren. Ik wil bijvoorbeeld nog beter Nederlands leren. Praten, schrijven en digitaal. Ik wil nog onafhankelijker worden van anderen.”

Familie
Nog ietsje trotser is ze op haar vier kinderen. “Ze zijn nu alle vier begin 30, hebben gestudeerd en vinden hun eigen weg in het leven. Dat voelt fijn en daarom ben ik ook enorm trots op hen.”